(by Suresh Krishnan, Hyderabad,India)
வருஷம்: 1970.
என் வயது: 10.
என் அப்பா வீட்டு வாசல்:
பீம்..பீம்..படகு போல பிளிய்மௌத் கார் "பார்வதி இல்லம்" வாசலில் காவளாள் கந்தசாமி கதவு திறக்க தவழ்ந்து சென்று போர்டிகவில் நின்றது. காரிலிருந்து நான், அம்மா,அப்பா,அக்கா இறங்கி வீட்டுக்குள் நடந்தோம்.
வீட்டை சுற்றி பலவகையான பழ மரங்கள், பூ செடிகள், பச்சை பட்டு கம்பளம் விரித்தது போல்
அழகிய புல்வெளி, ஒரு மரத்தின் கீழ் அழகான ஊஞ்சல், ஒரு சிறிய தடாகம், அதில் சில அல்லி,தாமரை மலர்கள்....
உள்ளே பெரிய வரவேற்பறை அதில் பிரம்பு சாய்வு நாற்காலிகள், பேபர், புத்தகம் வைக்க தீபாய் அதிலிருந்து பெரிய ஹால், ஹாலில் வலப்புறம் பெரிய பூஜை அறை,கமகம ஊதுவத்தி வாசனை, கிராமபோன் பெட்டியிலிருந்து எம்.எஸ். எஸ். சுப்ரபாதம்....மெல்ல ஒலித்துகொண்டிருந்தது. பூஜை அறை அடுத்து மாடிக்கு செல்லும் படிக்கட்டுகள். இடப்புறம் பெரிய படுக்கை அறை, அதற்கு அடுத்து பிரமாண்டமான சமையல் அறை. அதன் முகப்பில் அமர்ந்து சாப்பிடும் அறை...அதன் வெளியே பின்கட்டு....தோட்டம்...மாட்டுக்கொட்டில்.
மாடியில்...அப்பாவுக்கும் அம்மாவுக்கும் ஒரு அறை, எனக்கு ஒரு அறை, என் அக்காவுக்கு ஒரு அறை. உறவினர்கள் வந்தால் தங்க ஒரு அறை. கீழே இரண்டு குளியல் அறைகள், மாடியில் இரண்டு குளியல் அறைகள். மாடி ஹாலில் நடுவே அழகிய வேலைப்பாடு நிறைந்த ஊஞ்சல், தேக்கு மரத்தில் செய்த சாமான்கள், நாற்காலிகள், மேஜைகள், பீரோக்கள்...வீட்டில் வேலை செய்ய நான்கு ஆட்கள், வாயிலில் காவல்காரர்....
ஏஸீ கிடையாது, ஃப்ரிட்ஜ் கிடையாது, வாஷிங் இயந்திரம் கிடையாது, தொலைக் காட்சி பெட்டி கிடையாது, கை பேசி கிடையாது........
வருடம்: 2010.
என் வயது: 50.
என் அபர்ட்மெஂட் வாசல்:
"கிரீன் மெதோவ்ஸ்" டவர் வாசல் வழியாக உள்ளே நுழைந்த என் மாருதி கார், எனக்கு ஒதுக்க பட்ட கார் பார்கிங்கில் நிற்க...நான், என் மனைவி, என் மகள் இறங்கி லிஃப்ட் நோக்கி நடந்தோம். வழி நெடுக பல முகங்கள்..ஹாய், ஹெலோ ராம், ஹௌ ஆர் யூ? சம்பாஷணைகள்..லிஃப்ட் மெல்ல ஏற துவங்க சில மணித்துளிகளில் 18ம் மாடி அடைந்து நின்றது. வெளியே வந்து வலப்புறம் நடந்தோம். வீட்டு என் 26 வாசலில் நாங்கள், சாவி செலுத்தி வீட்டை (கூட்டை) திறந்து உள்ளே செல்ல....
வரவேற்பறை, ஹால், எப்படி வேண்டுமானாலும் சொல்லும்படியாக ஒரு பத்துக்கு பதினைந்து அறை, இல்ல, இல்ல ஹால். நடுவில் ஒரு ஸோஃபா கம் பெட், இரண்டு ஃபைபர் சேர்ஸ், அதில் அமர்ந்து கையை மெல்ல சோம்பல் முறிக்க என் கை டீவீ பெட்டியை தட்ட, மெல்ல நகர்ந்து என் மனைவிக்கும் இடம் கொடுக்க ஆசுவாசம் ஆனோம். என் மகள் உள்ளெய் சென்று ல்யாப்டாபில் மூழ்கினாள். நல்ல தண்ணி தாகம், நான் எழுந்து சென்று வலப்புறம் இருந்த சமயலறை உள்ளிருந்த ஃப்ரிட்ஜ்லிருந்து ஒரு பாட்ல் தண்ணீர் கொண்டு வந்து என் மனைவியிடம் கொடுத்தேன். சமயலறை சுவற்றில் இருந்த ஷெல்ப்ல் "பார்வதி இல்லத்து" பிள்ளையாரும், முருகரும் (சாமி படங்கள்தான்) இடம் பங்கு போட்டார்கள். ஹாலை அடுத்து வலப்புறம் ஒரு படுக்கை அறை,அதில் ஒரு பால்கொனி. என் மகள் லப்டோபில் மூழ்கி பிஸீ ஆகியிருந்தாள். இடப்புறம் ஒரு படுக்கை அறை நான் மெல்ல உள்ளே சென்று தினசரி படிக்கலானேன். டீவீயும் ஓடிக்கொண்டு இருந்தது. என் அருமை மனைவி சமயலறை உள்ளே சமைக்க துவங்கிவிட்டாள்.
நாம் மெல்ல எழுந்து பால்கொனி சென்று மெல்ல கீழ் நோக்கினேன்....நிலவிலிருந்து பூமியை பார்ப்பதுபோல வெறித்து கொண்டே....எங்கே அந்த பச்சை பசேல் "பார்வதி இல்லம்" என்று எனக்குள்ளேயே பலமுறை கேட்டுக்கொண்டேன்...பதில் மட்டும் இல்லை.
வீட்டில் இருந்த பசுமை இப்போது வீட்டின் பெயரில் இருந்தது.
ஸமயலரைஇலிருந்து குக்கர் கூக்குரலில், நான் திடுக்கிட்டு நிஜதிற்குள் ஜனனமானேன்.
ஆனால் பழய நிஜங்கள் நிழலாயிருந்தது.
சுரேஷ் கிருஷ்ணன்.
